Noroi (2005), Japon korku sinemasının found-footage (bulunmuş görüntü) tarzındaki en etkileyici ve unutulmaz örneklerinden biridir. Yönetmen Kōji Shiraishi, filmi bir paranormal araştırmacı olan Masafumi Kobayashi'nin kaybolmadan önce üzerinde çalıştığı belgeselin parçaları olarak sunar. Bu anlatım tekniği, izleyiciye gerçek bir olayı izliyormuş hissi vererek filmin ürkütücülüğünü katbekat artırır.

Hikaye, Kobayashi'nin görünüşte birbiriyle alakasız gibi duran bir dizi tuhaf olayı araştırmasıyla başlar: bir medyumun garip davranışları, bir çocuğun sürekli ağlaması ve eski bir köy ritüeli. Bu ipuçları, onu Kagutaba adı verilen kadim ve şeytani bir varlığın sır perdesini aralamaya yönlendirir. Film, geleneksel 'jump scare' korkularından ziyade, yavaş yavaş örülen gerilim, rahatsız edici görüntüler ve zihinde yer eden psikolojik korku üzerine kuruludur.

Oyunculuklar, belgesel havasını son derece inandırıcı kılan doğal performanslardan oluşur. Özellikle Kobayashi karakteri, profesyonel ve kararlı duruşunun altında yatan giderek artan tedirginliği mükemmel yansıtır. Shiraishi'nin yönetmenliği, seyirciyi olayların tam merkezine yerleştirir ve gerçeklik algısını sorgulatır.

Noroi, sıradan bir hayalet hikayesinin çok ötesine geçen, mitolojik ögelerle bezeli karmaşık ve zekice kurgulanmış bir anlatı sunar. Sessizliklerin ve günlük hayatın içine sızan tehdidin ne kadar ürpertici olabileceğini gösterir. Korku filmi sevenler ve psikolojik gerilimden hoşlanan izleyiciler için mutlaka izlenmesi gereken, etkisi uzun süre silinmeyen bir başyapıttır. Gergin atmosferi ve akılda kalıcı hikayesiyle, izleyeni film bittikten sonra bile düşünmeye ve irkilmeye devam ettirir.